Bir umutla başlamıştım sevmeye
Hayat hep acıdı benim için
Hep omuzlarımda bir yük vardı
Hasret gitmiştim senlerce gülmeye
Gözlerimden yaşlar hiç eksik olmuyordu
Tıpkı yağmurlu bir sonbahar akşamı gibi
Yapraklar bir bir düşüyordu dalından
Her yaprak düşüşünde uzaklaşıyordum hayattan
Her gün acı bir sancı vardı yüreğimde
Bir özlem vardı gözlerimde
Oturdum bir köşeye
Elimde soluk bir gül, bekledim gelmeyeni
Hiç güneşim olmadı
Perde çekmiştin gözlerime siyah bir perde
Gelen sevgileri görmesin diye
Hep ittim sevgileri elimin tersi ile
Belkide olmamıştı hiç bir zaman umutlarım
Ben hep yanılmıştım
Sebepsiz bir ağlayıştım
Köşedeki karanlık kuytuda
Bir ara gözlerimi açtım
Ne var ne yok diye
Değişen hiç bir şey yoktu
Herkezde bir acı bir nefret
Her gözde bir kin vardı
Yüreklerse bom boş
Sevgiye yer kalmamış nefretten..
Ben tekrar kapiyorum gözlerimi,
Bir daha ne zaman açarım, acar miyim?
Bilmiyorum..
Mehmet Akif Akay
